Bye bye Kings Canyon

Vanmorgen namen we na een heerlijk ontbijt afscheid van Kings Canyon. Op de valreep werden nog een paar woestijnduifjes gefilmd. Er volgde een voorspoedige rit door een prachtig gebied, half hoge begroeiing, beetje bomen, veel struiken en de aarde werd steeds roder. Rond de middag stopte we bij Curtin Springs. Een cattle station annex herberg annex benzine station. We kwamen net voor de drukte goed weg met een bakkie koffie en een tosti. Toen het laatste uurtje naar Uluru. Wij dachten altijd dat het in de buurt van Alice Springs lag, maar daar zit nog 500 km tussen. Ons appartement stond al klaar en we konden er zo in. Arlo en Mirjam gingen op de boodschappen uit en kwamen met een gebraden kippetje thuis. Gewoon weer kunnen graaien in de supermarkt en weer volledig internet tot de beschikking. Wat een luxe! 

Vanavond naar “de berg”! Het is nog een 30 min rijden en we moesten nog langs de kassa voor parkpassen. We gingen met gemengde gevoelens. Is het alle heisa waard die rond Uluru hangt, of is het een groot media spektakel en geldklopperij? Daarbij was het ook nog eens bewolkt. De parkeerplaats was al half vol, maar we konden er goed bij. Ieder maakte er zijn eigen feestje van. Er kwamen mensen alleen voor de foto’s, maar er werd ook gekookt, BBQ en het nodige ingenomen. 

Het aanlichten van de monoliet door de ondergaande zon, ja het gebeurde echt. Het laatste half uurtje van de dag piepte de zon onder het wolkendek uit. Daar draait het allemaal om. We kwamen tot de conclusie dat het echt mooi was. Het verlopend kleurpallet op de rotsen, de schaduwen die telkens weer anders liepen en een prachtige wolkenlucht achter de monoliet waren schitterend en de tijd vloog voorbij. Voornemens om morgenochtend ook de zonsopgang te zien, togen we naar huis. Tot groot vermaak mocht Arlo nog even blazen bij een alcohol/drugs controle. De hond met tuig had het erg naar zijn zin, maar bij ons was niets te halen, dus we mochten verder. Op tijd het mandje in!