Bye bye Flinders Ranges

Maandagochtend stonden we op tijd klaar om met Kim een rondrit over het bedrijf Rawnsley park station te maken. We begonnen bij de schaapscheerschuur, maakte een ronde langs de schapen en Arlo maakte de hekken open en dicht. Bij de troggen kreeg hij een bezem en sloeg aan het schrobben. Onderwijl vertelde Kim het een en ander over het reilen en zeilen op het bedrijf. We reden over karrensporen en de auto moest flink z’n best doen om op de berg te komen. Na alles over schapen verteld te hebben reed Kim over een 4x4 pad. Kan er vanalles over schrijven maar het was ontzettend gaaf. We zijn heel blij dat we de route niet met de eigen auto gedaan hebben, dan hadden we ongetwijfeld vast komen te zitten. Niet dat het drassig was, in tegendeel, de grond was kneiterhard, maar de doorgang door de kreken was soms kort en diep. De auto waar we nu mee waren was korter, en prima toegerust voor dit werk. Rond de middag waren we terug. De middag besteedde we aan allerhande praktische zaken. Wasje draaien, zwembad verkennen, hapje eten maken. Rond zonsondergang gingen we naar Station Hill en bekeken hoe de ondergaande zon de rotsen in vuur en vlam zette. Onderwijl graasde de schapen door en dronken de kangoeroes uit de trog. Weer een mooie dag. 

Dinsdag zaten we op tijd in de auto. We namen afscheid van Rawnsley park station. Wat hebben we hier mooie dingen gezien. Maar ja, de tijd tikt door en er staat nog meer op de planning. Vandaag 350 km voor de boeg. Onderweg wilde we 2 objecten van de Australische silo kunst route bezoeken. Allereerst reden we naar Wirrabara om kunst op een graansilo te bekijken. Daarna koffie, dat viel niet mee, 3x vragen en toen kregen we wat. Vervolgens reden we naar Jamestown. Hier bekeken we geen kunst, maar een megabatterij (lithium-ion) neergezet door Tesla, met een vermogen van 100 megawatt en een capaciteit van 129 megawattuur. Deze voorziening moet voorkomen dat Adelaide, in geval de bestaande centrale het opgeeft, zonder stroom komt te zitten. Het was even zoeken, want het is geen toeristische attractie en staat nergens aangegeven. Maar met vragen en wat giswerk kwamen we voor het hek uit. Uiteraard werden we niet welkom geheten. Net toen we dachten dat we controle kregen stopte een van de landeigenaren op wiens land windmolens staan, die energie leveren aan de batterij. De oude baas zat verlegen om een praatje en gaf ons de tip om nog een stukje door te rijden voor een nog beter beeld. Zo gezegd, zo gedaan. Inderdaad en het was de moeite waard om ervoor om te rijden. Tot slot reden we naar Snowtown, voor de 2e bezichtiging uit de Australische silo kunst route. Nu geen silo maar een watertoren. De toren was het bezichtigen waard, de rest van het plaatsje was niet veel, veel lege winkels en huizen in de verkoop. Ook de koffie ging hier niet vanzelf, maar was uiteindelijk wel lekker. 

Het landschap veranderde vandaag van arid country (droog/dor) naar groen. We zijn ook weer in de bewoonde wereld zogezegd, internet doet het weer en de supermarkt is om de hoek. We reden langs enorme inmiddels geoogste tarwe welden. We zagen de graan silo’s (ze zijn bij lange na niet allemaal beschilderd) maar ook enorme bergen graan opgeslagen zoals we in Nederland gras inkuilen, alleen waren de bergen wel 10 x zo groot. Treinen die klaar stonden om het graan mee te nemen, enorm allemaal. Nu zitten we in Gawler, in een vakantiehuisje genoemd The Stables, vlak bij de Dead Mans Pass. Een groen gebied met stromend water en vogels, veel vogels .... de Adelaide rosella staat al op de film. En wie die dode man is, dat verhaal kent verschillende versies, lang verhaal kort, ze weten het niet.