Mail run tour

Gisteren waren we pas laat thuis daarom vandaag de update. Maandag waren we een volle dag mee met de postbode. Om 8:45 uur werden we opgehaald door Peter Rowe. Hij is postbezorger in het buitengebied van Coober Pedy. Twee maal per week rijdt hij een ronde van zo’n 600 km van Coober Pedy naar Williams Creek, naar Oodnadatta en weer terug. Onderweg doet hij een aantal cattle stations (veebedrijven) aan. De post gaat nog in een ouderwetse zak met een papieren label eraan. Omdat er ook een aantal dozen mee moesten, was de aanhanger mee. Zodra we Coober Pedy uitreden kwamen we op de gravel weg terecht, alleen de hoofdstraat en doorgaande weg zijn geasfalteerd. De eerste stop was bij het dingo hek. 

De Dingo Fence is een 5320 km lang hekwerk dat is gebouwd om schapen in het zuidelijke deel van Australië te beschermen tegen dingo's. Aan het hekwerk werd begonnen in 1880 en vijf jaar later werd de bouw volbracht. Het hek overspant de gehele afstand van Jimbour, vlak bij Toowoomba aan de oostkust tot het Eyreschiereiland aan de Grote Australische Bocht en is 1,80 meter hoog. Door het hek nam de populatie van dingo's ten zuiden van het hek af en werden er minder schapen gedood, maar tegelijkertijd namen kangoeroesen konijnen sterk in aantal toe, wegens het wegvallen van hun natuurlijke vijand. De Dingo Fence is een van de langste bouwwerken en het langste hek op aarde.

Daarna reden we langs en over het terrein van cattle station “Anna Creek”. Dit is met een oppervlakte van 23677 vierkante kilometer het grootste bedrijf ter wereld (oppervlakte). Het is groter dan Israël. Sinds dec 2016 is het bedrijf in handen van de Williams Cattle Company. 

Peter wist ons veel te vertellen over  de omgeving, haar geschiedenis en de natuur. Ook over de oude spoorbaan, de Ghan, wist hij veel en stopte bij zoals Arlo het placht te noemen, oude meuk. Daarbij kon Peter putten uit een ruime dosis levenservaring en humor. Het is een vitale vutter die voorheen grotere groepen meenam op zijn bezorgronde. Nu hij met pensioen is bezorgt hij nog steeds de post, en neemt max 4 personen mee. Met name het persoonlijk contact geniet hij erg van. 

Voor de lunch zette hij ons af in Williams Creek hotel. Good food here, zei hij, en inderdaad, er kwam een heerlijke salade op tafel. Na de maaltijd namen we nog even een foto van het RFDS (flying docters) vliegtuig, de dokters waren op vaccinatie ronde, en er moest een band van de postauto opgepompt worden. Gravel road is funest voor je banden. 

Na de lunch bezochten we nog een stuk of 5-6 andere cattle stations. Er werd een postzak afgegooid en eentje meegegeven. ‘s Avonds aten we een specialiteit van de chef bij The Pink Roadhouse. Idd, alles rose geverfd. 

Op de vraag wat het meest vreemde was wat hij ooit meenam, gaf hij aan dat dat toch wel de mensen waren die met hem meegingen. Vreemde vogels zaten daar tussen 😉. 

Vandaag (dinsdag) reden we naar Port Augusta. We zijn gestart met zand en stenen in Coober Pedy en we kwamen aan met bomen, meeuwen en een zeelucht. We zijn weer aan de kust!